Μέρος Α’ – Συνέντευξη με τον Άγγελο Λεβέντη: Η επτασφράγιστη βιβλιοθήκη
Ο Άγγελος Λεβέντης μας μιλά με αφοπλιστική ειλικρίνεια για το βιβλίο του, τη διαδικασία της γραφής και τις εσωτερικές διεργασίες που τη συνοδεύουν. Μια κουβέντα που φωτίζει όχι μόνο το θεραπευτικό έργο του, αλλά και τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο — και τον εαυτό του μέσα σε αυτόν:
1. Ποιος είναι ο ιδανικός αναγνώστης του βιβλίου σου; Ποιος θεωρείς πως μπορεί να
επωφεληθεί τα μέγιστα από την ανάγνωση της “Επτασφράγιστης Βιβλιοθήκης” ;
Ιδανικός αναγνώστης της Επτασφράγιστης Βιβλιοθήκης είναι κάθε άνθρωπος που κάποια
στιγμή στη ζωή του ένιωσε ότι δεν είναι αρκετός· που αναρωτήθηκε αν αξίζει ή αν “κάνει
σωστά τη ζωή του”. Είναι για όσους κουράστηκαν να ζουν μέσα από μηχανισμούς
επιβίωσης και διψούν για ουσιαστική σύνδεση με τον εαυτό τους. Για όσους θέλουν να
φτιάξουν μια ζωή με νόημα, ελευθερία και τρυφερότητα προς τα μέσα.
Μπορεί να αγγίξει θεραπευόμενους, θεραπευτές, ανθρώπους σε διαδικασία προσωπικής
αναζήτησης ή και εκείνους που δεν έχουν ξαναέρθει σε επαφή με έννοιες όπως η
ψυχοθεραπεία, αλλά νιώθουν το κάλεσμα να κατανοήσουν πιο βαθιά τον εαυτό τους.
Στην καρδιά του όμως, το βιβλίο αυτό μπορεί να ωφελήσει στο μέγιστο κάθε άνθρωπο που
είναι έτοιμος να δεχτεί φροντίδα —και να την προσφέρει πρώτα στον εαυτό του.
2. Τι σου δίδαξε το ΚΒ (Καλό Βιβλίο) κατά την διάρκεια της συγγραφής, και τι ο βιβλιοθηκάριος;
Το ΚΒ με έφερε σε επαφή με τα πιο ευάλωτα, ίσως και ξεχασμένα, κομμάτια του εαυτού μου.
Με προσκάλεσε να τα κοιτάξω με τρυφερότητα, να τα ακούσω πιο προσεκτικά και να τα
αγκαλιάσω χωρίς όρους. Από την άλλη, ο Βιβλιοθηκάριος μου πρόσφερε ένα είδος
εσωτερικής οργάνωσης και διαύγειας —με βοήθησε να ξεκαθαρίσω ακόμη περισσότερο τη
θεραπευτική μου πρόθεση, να δω με καθαρότερο βλέμμα το πώς προσεγγίζω τον άλλον
άνθρωπο και πώς τον στηρίζω στο να έρθει και εκείνος σε επαφή με τη δική του
«επτασφράγιστη βιβλιοθήκη».
3. Τι σε εξέπληξε στην διαδικασία συγγραφής του βιβλίου ; Υπήρξε κάτι που ήταν
διαφορετικό από ότι το περίμενες και αν θέλεις να το μοιραστείς μαζί μας;
Με εξέπληξε το πόσο πολύ απόλαυσα τη διαδικασία, από τη στιγμή που ξεπέρασα τους
βαθύτερους δαίμονές μου. Περίμενα πως θα ήταν ένας δρόμος απαιτητικός, γεμάτος σιωπή
και μόχθο —και ναι, είχε κι αυτά— αλλά εκείνο που δεν περίμενα ήταν το πόσο θα γελούσα,
θα διασκέδαζα, θα ενθουσιαζόμουν. Έφτασα να περιμένω με λαχτάρα τις ώρες συγγραφής,
να αντλώ χαρά μέσα από τη δημιουργία. Νόμιζα ότι θα είναι μόνο σκληρή δουλειά, αλλά
τελικά έγινε μια από τις πιο φωτεινές περιόδους της ζωής μου.
4. Χρειάστηκε να ξεπεράσεις κάποιο εμπόδιο από την σύλληψη της ιδέας σου ως την
κυκλοφορία του βιβλίου και πώς το διαχειρίστηκες;
Χρειάστηκε να ξεπεράσω το μεγαλύτερο εμπόδιο: τον ίδιο μου τον εαυτό. Τις εσωτερικές
φωνές του κριτή, την αίσθηση του «απατεώνα», που για σχεδόν έναν μήνα με κρατούσαν σε
εσωτερική πάλη. Όταν συνειδητοποίησα πόσο πολύ είχαν θολώσει την πρόθεσή μου, πήρα
απόσταση, επανήλθα στις ισορροπίες μου, ξανασυνδέθηκα με τον εαυτό μου. Μίλησα με
ανθρώπους που αγαπώ και εμπιστεύομαι, και μέσα από εκείνες τις συζητήσεις αναδύθηκε
ξανά το «γιατί» μου —πιο δυνατό από ποτέ: θέλω να είμαι εκεί, έστω και για ένα μόνο
άτομο, που χρειάζεται αυτό το βιβλίο στο 100%. Και μόνο αυτό ήταν αρκετό για να
προχωρήσω.
5. Ποιο είναι το κεφάλαιο που θα ήθελες όλοι οι αναγνώστες να διαβάσουν 2 φορές;
Το κεφάλαιο 12 είναι για μένα η πεμπτουσία ολόκληρης της Επτασφράγιστης Βιβλιοθήκης.
Αφού ο αναγνώστης έχει περάσει από τα «γιατί» και τα «πώς» και έχει προετοιμαστεί
εσωτερικά, φτάνει στο σημείο που του τίθεται το πιο ουσιαστικό ερώτημα: «Πώς μπαίνω
μέσα στο δικό μου βιβλίο;».
Είναι το σημείο όπου καλούμαστε να στρέψουμε την προσοχή ολοκληρωτικά στον εαυτό
μας, να μείνουμε στο κέντρο μας, ανεξάρτητα από τους πυροδότες (triggers), με κατανόηση
και αποδοχή για κάθε πτυχή της ύπαρξής μας.
Στο ίδιο κεφάλαιο μιλάω και για τη σχέση μας με τον χρόνο – πώς, ό,τι κι αν επιλέγουμε να
κάνουμε μαζί του, μπορεί να είναι ωφέλιμο, αρκεί να είναι συνειδητό.
Και στο τέλος, το κεφάλαιο κλείνει με τις «τεχνικές γείωσης» (σελ. 334–336), σαν ένα
πρακτικό οδηγό για να εφαρμόσει στην καθημερινότητά του.
6. Πώς γιόρτασες την έκδοση και κυκλοφορία της ” Επτασφράγιστης Βιβλιοθήκης” ;
«Χοροπηδάω» — μέσα μου και έξω μου — από τη στιγμή που ξεκίνησαν οι πρώτες
παραγγελίες. Από τότε που το κράτησα για πρώτη φορά στα χέρια μου, που το είδα να
εμφανίζεται στα ράφια των βιβλιοπωλείων, που άρχισα να λαμβάνω μηνύματα και
φωτογραφίες από ανθρώπους που το διαβάζουν, το κρατούν αγκαλιά, το υπογραμμίζουν, το
κουβαλούν μαζί τους.
Η μεγάλη γιορτή κορυφώθηκε στις 12/2, με την παρουσίαση στην Αθήνα ( δες εδώ την παρουσίαση ) και στις 19/2 με την
παρουσίαση στη Θεσσαλονίκη (highlights Θεσσαλονίκη) . Εκεί, το βιβλίο έλαβε ζωή με έναν τρόπο που ξεπερνούσε
κάθε προσδοκία: συγκεντρώθηκαν αναγνώστες, φίλοι και συνεργάτες, και η ατμόσφαιρα
ήταν γεμάτη ζωντάνια, ενέργεια και αληθινή χαρά.
7. Πόσο εύκολα ή δύσκολα ταυτίστηκες και με τον ρόλο του συγγραφέα; Ήρθε σε
αντίθεση με άλλους ρόλους και ποια είναι η δική σου ισορροπία;
Η έκφραση μέσω του γραπτού λόγου ήταν πάντοτε κάτι που μου ερχόταν φυσικά. Ειδικά τα
τελευταία χρόνια, μέσα από το υλικό που δημιουργώ για το blog μου και τα κοινωνικά μέσα,
όπως το Instagram η γραφή έχει γίνει τρόπος σύνδεσης, μοιράσματος και έκφρασης.
Ο ρόλος του συγγραφέα, όμως, ήρθε με μια νέα ποιότητα· μια νέα ταυτότητα με μεγαλύτερη
ευθύνη. Δεν ήταν απλώς μια ανάρτηση ή ένα κείμενο για το «εδώ και τώρα», αλλά μια
πρόθεση να παραδώσω κάτι πιο ολοκληρωμένο, πολυεπίπεδο και —ιδανικά— διαχρονικό.
Κάτι που να λειτουργεί σαν εργαλείο, σαν καθρέφτης και σαν συνοδοιπόρος για όποιον το
χρειάζεται.
Δεν συγκρούστηκε με τους υπόλοιπους ρόλους μου. Αντίθετα, ένιωσα πως τους αγκάλιασε
όλους —του θεραπευτή, του ανθρώπου που συντονίζει ομάδες, που συνοδεύει άλλους— και
τους εξέλιξε. Ήταν, τελικά, μια φυσική προέκταση όσων ήδη είμαι.
8. Μιλάς για ένα δίκτυο, μια ομάδα συμμάχων. Αυτό είναι κάτι που το βρίσκουμε; Το
καλλιεργούμε; Το ανακαλύπτουμε; Μπορείς να αναφέρεις ένα-δύο παραδείγματα;
Το δίκτυο συμμάχων είναι κάτι που άλλοτε το βρίσκουμε, άλλοτε το καλλιεργούμε και άλλοτε
το ανακαλύπτουμε στην πορεία — κι η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει μία σωστή διαδρομή.
Ό,τι λειτουργεί καλύτερα για τον καθένα.
Αν δεν μας έχει δοθεί ακόμη η ευκαιρία, μέσα από το επαγγελματικό ή προσωπικό μας
περιβάλλον, να συναντήσουμε ανθρώπους με κοινές αξίες και προθέσεις, υπάρχουν άπειροι
άλλοι δρόμοι: συλλογικότητες, δράσεις εθελοντισμού, δημιουργικά χόμπι, ομάδες
προσωπικής ανάπτυξης, παρουσιάσεις βιβλίων ή ακόμα και απλές ανθρώπινες στιγμές που
μπορεί να κρύβουν τη σπίθα μιας νέας συμμαχίας.
Οι σύμμαχοι δεν χρειάζεται να είναι πολλοί. Μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που σε βλέπει
όπως είσαι, που σου κρατά χώρο όταν χρειάζεσαι στήριξη ή που σου θυμίζει την αξία σου
όταν εσύ την ξεχνάς.
9. Στον σελιδοδείκτη διαβάζουμε “Μέσα σου βρίσκεται μια βιβλιοθήκη γεμάτη
απαντήσεις. Έχεις το κλειδί για να την ανοίξεις”. Η χρήση του κλειδιού ενδέχεται να
έχει προϋποθέσεις; Και τι γίνεται αν οι απαντήσεις που θα βρω δεν μου αρέσουν;
Το κλειδί υπάρχει μέσα μας, αλλά συχνά εμείς οι ίδιοι βάζουμε τις προϋποθέσεις —ή τα
εμπόδια— για να το χρησιμοποιήσουμε. Μπορεί να είναι ο φόβος, η αμφιβολία, η πεποίθηση
ότι δεν ” ξέρουμε πώς”, ότι δεν “είμαστε έτοιμοι” . Όμως το κλειδί είναι εκεί, και μας περιμένει.
Και ναι, οι απαντήσεις που βρίσκουμε μέσα στη βιβλιοθήκη μας δεν είναι πάντα ευχάριστες.
Μπορεί να μας συγκλονίσουν, να μας φέρουν αντιμέτωπους με όψεις του εαυτού μας που
μέχρι τότε αποφεύγαμε. Αλλά η αλήθεια δεν παύει να υπάρχει επειδή μας ενοχλεί. Το
στοίχημα είναι να την αντέξουμε —και όχι μόνο να την αντέξουμε, αλλά να τη μετατρέψουμε
σε δύναμη, σε κατανόηση, σε έναυσμα για βαθιά προσωπική ανάπτυξη.
Η βιβλιοθήκη μας δεν υπόσχεται μόνο όμορφες σελίδες. Υπόσχεται όμως αληθινές.
10. Τι επίδραση είχε/ έχει το ψυχόδραμα στην ζωή σου και στον συγγραφικό σου
ρόλο;
Το ψυχόδραμα, ως βαθιά βιωματική θεραπευτική μέθοδος, μου έδωσε τη δυνατότητα να μη
γράψω απλώς θεωρητικά, αλλά να μιλήσω ενσώματα. Να γράψω όχι μόνο με τον νου, αλλά
με το σώμα, την εμπειρία και την ψυχή μου. Χάρη σε αυτό, η Επτασφράγιστη Βιβλιοθήκη δεν
είναι απλώς ένα κείμενο — είναι ένα ζωντανό εργαλείο.
Ταυτόχρονα, ως μορφή έκφρασης και τέχνης που ενσωματώνει την αυθεντικότητα και τη
δημιουργικότητα ως θεμελιώδεις αρχές, το ψυχόδραμα με έχει διαμορφώσει καθοριστικά
από το 2008 μέχρι σήμερα. Με έχει βοηθήσει να καλλιεργήσω την αυθεντικότητα στον τρόπο
που υπάρχω και δημιουργώ, και να εμπιστεύομαι τη δημιουργικότητα όχι μόνο ως δεξιότητα,
αλλά ως υπαρξιακή στάση.
Μπορείς να βρεις το βιβλίο πατώντας εδώ
Συνέχισε να διαβάζεις την συναρπαστική αυτή συνέντευξη του Άγγελου Λεβέντη όπου απαντάει στις εξής ερωτήσεις:
Διάβασε εδώ το Μέρος Β’
11. Τι αποπροσανατολίζει τους ανθρώπους από την μοναδικότητα τους;
12. Υπάρχουν συνθήκες ή φάσεις στη ζωή μας όπου καλούμαστε να γίνουμε ΚΒ και
βιβλιοθηκάριος ταυτόχρονα; Και τι θα βοηθούσε να σκεφτούμε ώστε να
υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας την ” εγγενή μας αξία” ;
13. Ως άνθρωποι έχουμε την τάση να αποφεύγουμε τον πόνο, εσύ όμως προτείνεις
μια άγνωστη για πολλούς από εμάς προσέγγιση, να πλησιάσουμε τον πόνο και να
του δώσουμε χώρο και χρόνο για να εκφραστεί. Τι είναι αυτό που δεν γνωρίζουμε για
τον πόνο και τον φοβόμαστε ή τον αποφεύγουμε;
14. Τελευταία στον χώρο της αυτογνωσίας/ αυτοβελτίωσης/ θεραπείας γίνεται πολύς
λόγος για την ανθεκτικότητα, ορισμένες φορές εις βάρος της αυθεντικότητας. Τι
πιστεύεις πάνω σε αυτό το θέμα; Έχουμε χάσει την αυθεντικότητα μας και πως
μοιάζει ο δρόμος της επιστροφής;
15. “Για την προσωπική μας ανάπτυξη θέλουμε λειτουργικούς και ωφέλιμους
καθρέφτες στη ζωή μας” . Πως τους αναγνωρίζουμε και τι χαρακτηριστικά έχουν ; Μας
βρίσκουν ή τους βρίσκουμε;
16. Αν υπήρχε ένα “μαγικό τσιπάκι να φορτώνουμε απευθείας αυτό που θέλουμε να
μάθουμε σήμερα” εσύ, σήμερα, τι θα ήθελες;
