Μέρος Β’ – Συνέντευξη με τον Άγγελο Λεβέντη : Η επτασφράγιστη βιβλιοθήκη
Στο δεύτερο μέρος της συνέντευξης, ο Άγγελος Λεβέντης εμβαθύνει περισσότερο στη σχέση με τον εαυτό και στην ουσία της προσωπικής εξέλιξης και με τον δικό του μοναδικό τρόπο μας καλεί να στρέψουμε το βλέμμα προς τα μέσα: στον πόνο που αποφεύγουμε, στην αυθεντικότητα που ξεχνάμε, στη μοναδικότητα που συχνά θυσιάζουμε για να ανήκουμε. Μια κουβέντα που γίνεται πιο υπαρξιακή και συνάμα βαθιά ανθρώπινη.
11. Τι αποπροσανατολίζει τους ανθρώπους από την μοναδικότητα τους;
Αυτό που συχνά απομακρύνει τους ανθρώπους από τη μοναδικότητά τους είναι η σύγκριση
—η συνεχής, σιωπηλή ή φανερή αντιπαραβολή με τους άλλους. Οι τραυματικές εμπειρίες,
που μας έμαθαν να μικραίνουμε τον εαυτό μας για να χωρέσουμε. Και, πάνω απ’ όλα, οι
μηχανισμοί επιβίωσης που υιοθετήσαμε, και οι οποίοι μας έμαθαν να προσαρμοζόμαστε σε
εξωτερικές προσδοκίες αντί να ακούμε την αλήθεια μας.
Με τον καιρό, ξεχνάμε πώς είναι να είμαστε ελεύθερα ο εαυτός μας. Ξεχνάμε ότι η
μοναδικότητα δεν είναι κάτι που πρέπει να “φτιάξουμε” αλλά κάτι που καλούμαστε να
θυμηθούμε.
12. Υπάρχουν συνθήκες ή φάσεις στη ζωή μας όπου καλούμαστε να γίνουμε ΚΒ και
βιβλιοθηκάριος ταυτόχρονα; Και τι θα βοηθούσε να σκεφτούμε ώστε να
υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας την ” εγγενή μας αξία” ;
Πολύ εύστοχη ερώτηση. Υπάρχουν όντως φάσεις στη ζωή μας —και όχι σπάνια— όπου
καλούμαστε να είμαστε ταυτόχρονα και ΚΒ και Βιβλιοθηκάριος. Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα στη
διαδικασία του reparenting, όταν αρχίζουμε δηλαδή να φροντίζουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό
μας με τον τρόπο που κάποτε θα θέλαμε να μας έχουν φροντίσει. Αλλά και σε περιόδους
μετάβασης, μεγάλων εσωτερικών αλλαγών ή υπαρξιακής αναζήτησης.
Σε αυτές τις στιγμές, χρειάζεται να έχουμε πρόσβαση τόσο στην αυθεντικότητα και την
ευαλωτότητά μας —δηλαδή στο ΚΒ που ξέρει τι νιώθει και τι χρειάζεται— όσο και στη
διαύγεια, την ψυχραιμία και την ευρύτερη οπτική του Βιβλιοθηκάριου, που μπορεί να
οργανώσει, να φροντίσει και να συντονίσει το εσωτερικό μας σύστημα.
Για να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας την εγγενή μας αξία, βοηθά πολύ να επιστρέφουμε σε
απλές, βασικές πράξεις σύνδεσης. Η αναπνοή είναι μία από τις πιο ισχυρές: είναι πάντα
παρούσα, πάντα προσβάσιμη, και μπορεί να μας επαναφέρει στην ουσία μας — εκεί όπου
δεν χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα, παρά μόνο να υπάρχουμε.
13. Ως άνθρωποι έχουμε την τάση να αποφεύγουμε τον πόνο, εσύ όμως προτείνεις
μια άγνωστη για πολλούς από εμάς προσέγγιση, να πλησιάσουμε τον πόνο και να
του δώσουμε χώρο και χρόνο για να εκφραστεί. Τι είναι αυτό που δεν γνωρίζουμε για
τον πόνο και τον φοβόμαστε ή τον αποφεύγουμε;
Ο πόνος μάς φοβίζει γιατί τον έχουμε ταυτίσει με απώλεια, αδυναμία ή και διάλυση.
Φοβόμαστε ότι αν του δώσουμε χώρο, θα μας κατακλύσει, θα μείνουμε εκεί για πάντα ή θα
χάσουμε τον έλεγχο. Δεν μας έχουν μάθει να τον βλέπουμε ως σύμμαχο — ως φορέα
μηνυμάτων, ως πύλη μεταμόρφωσης.
Και όμως, ο πόνος, όταν του δίνεται χρόνος και χώρος, μαλακώνει. Παύει να χρειάζεται να
ουρλιάζει για να ακουστεί. Γίνεται σιωπηλός δάσκαλος, μάς δείχνει τι έχει πληγωθεί μέσα
μας, τι χρειάζεται φροντίδα, τι ζητάει επανόρθωση.
Αντί να τον καταπνίξουμε ή να τον προσπεράσουμε, μπορούμε να σταθούμε δίπλα του — με
τρυφερότητα και παρουσία. Όχι για να τον “λύσουμε”, αλλά για να του δώσουμε την τιμή που
του αξίζει ως μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας.
Και τότε, μέσα απ’ αυτό το κοίταγμα, αρχίζουμε να ανακαλύπτουμε όχι μόνο τη δύναμή μας,
αλλά και ένα πιο βαθύ, πιο αυθεντικό νόημα για τη ζωή μας.
14. Τελευταία στον χώρο της αυτογνωσίας/ αυτοβελτίωσης/ θεραπείας γίνεται πολύς
λόγος για την ανθεκτικότητα, ορισμένες φορές εις βάρος της αυθεντικότητας. Τι
πιστεύεις πάνω σε αυτό το θέμα; Έχουμε χάσει την αυθεντικότητα μας και πως
μοιάζει ο δρόμος της επιστροφής;
Η ανθεκτικότητα είναι απαραίτητη — δεν μπορούμε να πορευτούμε στη ζωή χωρίς να
έχουμε εσωτερικά στηρίγματα. Όμως, όταν γίνεται αυτοσκοπός ή όταν καλλιεργείται
αποκομμένη από την αυθεντικότητά μας, κινδυνεύει να μετατραπεί σε έναν
καμουφλαρισμένο μηχανισμό επιβίωσης. Δηλαδή: να αντέχω, αλλά να μη ζω πραγματικά.
Να επιβιώνω, αλλά αποσυνδεδεμένος από εμένα.
Ζούμε σε μια εποχή που συχνά μας ζητά να “σταθούμε δυνατοί”, χωρίς να εξετάζουμε από
πού έρχεται αυτή η δύναμη και με τι τίμημα αποκτάται. Στην πορεία, μπορεί να χάσουμε την
επαφή με αυτό που είμαστε πραγματικά. Να μην αναγνωρίζουμε τις δικές μας ανάγκες,
ευαλωτότητες ή επιθυμίες — όλα όσα συνθέτουν την αυθεντικότητα μας.
Ο δρόμος της επιστροφής είναι ήπιος, όχι βίαιος. Δεν απαιτεί υπερανάλυση ή “διορθώσεις”,
αλλά αληθινή επαφή. Αρχίζει όταν σταματάμε να προσποιούμαστε, έστω και λίγο. Όταν
αρχίζουμε να ακούμε τι λέει μέσα μας μια φωνή που δεν φωνάζει, αλλά είναι σταθερή.
Η αυθεντικότητα δεν είναι επίτευγμα — είναι επιστροφή. Και κάθε φορά που επιτρέπουμε
στον εαυτό μας να πει την αλήθεια του, να πενθήσει ή να χαρεί χωρίς λογοκρισία, κάνουμε
ένα βήμα πιο κοντά σ’ εκείνη.
15. “Για την προσωπική μας ανάπτυξη θέλουμε λειτουργικούς και ωφέλιμους
καθρέφτες στη ζωή μας” . Πως τους αναγνωρίζουμε και τι χαρακτηριστικά έχουν ; Μας
βρίσκουν ή τους βρίσκουμε;
Για αυτό θα σε παραπέμψω στο Κεφάλαιο 5 της Επτασφράγιστης Βιβλιοθήκης, και πιο
συγκεκριμένα στις σελίδες 132 και 149, όπου μιλώ εκτενώς για τους “καθρέφτες” που μας
στηρίζουν στην προσωπική μας πορεία. Ωστόσο, αν μπορούσα να πω μια κουβέντα εδώ, θα
ήταν πως οι ωφέλιμοι καθρέφτες είναι εκείνοι που μας βλέπουν με αλήθεια και αγάπη
ταυτόχρονα.
Δεν μας ωραιοποιούν, αλλά ούτε και μας κρίνουν. Μας βοηθούν να δούμε καθαρότερα τον
εαυτό μας, χωρίς να μας αφαιρούν την ευθύνη της πορείας μας. Είναι άνθρωποι που μας
κρατούν χώρο — με παρουσία, ακεραιότητα και ενσυναίσθηση.
Κάποιες φορές τους βρίσκουμε· άλλες φορές μας βρίσκουν αυτοί. Το πιο σημαντικό όμως
είναι να έχουμε πρώτα καλλιεργήσει μέσα μας την πρόθεση να δούμε τον εαυτό μας — γιατί
μόνο τότε μπορούμε να αναγνωρίσουμε τους καθρέφτες που όντως μας ωφελούν.
16. Αν υπήρχε ένα “μαγικό τσιπάκι να φορτώνουμε απευθείας αυτό που θέλουμε να
μάθουμε σήμερα” εσύ, σήμερα, τι θα ήθελες;
Αν υπήρχε σήμερα ένα μαγικό “τσιπάκι” για να φορτώσω κατευθείαν μια γνώση ή μια
απάντηση, θα ήθελα να μάθω πώς μπορεί αυτό το βιβλίο να φτάσει στα χέρια όλο και
περισσότερων ανθρώπων που το έχουν πραγματικά ανάγκη — ανθρώπων που αναζητούν
αγκαλιά, αποδοχή, φροντίδα. Θα ήθελα να μάθω τον πιο φωτεινό και αληθινό τρόπο να τους
συναντήσει εκεί που βρίσκονται, χωρίς θόρυβο αλλά με παρουσία.
Ευχαριστώ τον Άγγελο Λεβέντη για τον χρόνο, τη σκέψη και την αλήθεια του.
Εύχομαι το βιβλίο του να ταξιδεύει όσο πιο μακριά και όσο πιο βαθιά γίνεται!
